من آنگاه که از جستجو خسته شدم ٬ یافتن را فرا گرفتم

           و زمانیکه بادی مخالف وزیدن گرفت ٬

         با بادبانهای خویش به پیش راندم .

                                                           (فردریش نیچه) 

       شاید بدترین لحضات آدمها  اون وقتایی باشه که بدون هیچ دلیلی فقط نبودن و باید توضیح بدن

دلایلی رو که هیچ وقت نتونستن پیداشون کنن .

با حس و حالی رگ پریده این بار فقط سلام  .

یار دبستانی من ٬ با من و همراه منی ...

 جشنواره هنوز که هنوزه برگزار نشده  اما ما هنوز زنده ایم ...

     روزی که میخواستیم این کار رو شروع کنیم فکرش رو هم نمی کردیم که به این بدی بشه و قطعا تمام

برو بچه های یار دبستانی متهم ردیف اول این اتفاقن . ما اشتباهات بزرگی کردیم از همون اول کار ماها

اشتباه بود این که خواستیم بین این همه جشنواره (؟) یه کاری کرده باشیم فقط به خاطر عشقمون

ادبیات . ما باید می دونستیم توی یه سیستم غلط کار درست کردن اشتباه ترین حرکته.

     ما بعد از اون هم اشتباهات زیادی داشتیم : مثلا فکر کردیم همه مثل خودمون باهامون رو راستن فکر

کردیم میشه لااقل به یکی از قول ها و وعده وعید های مسئولین دلسوز کشورمون دل بست (و این اوج

جنون بود).

         اما هنوزم که هنوزه هستیم و میدونیم که میشه یار دبستانی رو همون طور که قول داده بودیم

برگزار کرد.ما خسته نشدیم حتی بعد از اینکه ۹ بار اسم جشنواره ای با اون همه آرمان رو عوض کردن

حتی بعد از اینکه نفهمیدم ( یار دبستانی من) ٬ ( وقتی همه خواب بودند) ٬ ( همشالگردنی ها) و

بقیه ی اسمها مشکلشون چی بود و حتی بعد از اینکه بار ها و بارها به ما تعهد دادند که از ما حمایت

می کنن و به سادگی تمام زیر همه ی حرفاشون زدند.

     می دونم که باید از خیلی ها عذر بخوام از دکتر سید مهدی موسوی عزیز که با تمام سهل انگاری

های ما هنوزم ما رو از یاد نبرده ٬ از مریم حقیقت که صحبت هاش دلگرمی همیشگی ما بود ٬ از تمام

داوران خوب جشنواره که ... و مهم تر از  همه یار های دبستانی من که فهمیدند این جشنواره برای

آنهاست و آرمانهای  اونو درک کردند و هنوز باور دارند که ما هیچ وقت خسته نمیشیم و هستیم ...  

 ( کارهای بچه ها داوری شده اگه هیچ کار دیگه ای نتونسیم بکنیم اولین مجموعه ی شعر دانش آموزی و

مستقل و چاپ می کنیم و برای امسال به همین بسنده میکنیم شاید سال دیگر با آمدن دولتی دیگر

بتونیم بهتر از اینها باشیم) 

 و باز هم شعری که ...

از درد می پیچد به تختی که نمی خوابد

شب فکر فرداهاست وقتی که نمی خوابد

اسمی نمای رنج این محدوده خواهد شد 

   مهسا به درد مادرش افزوده خواهد شد

 شکل رحم در خواب زن تغییر خواهد کرد

دریای زن را قطره ای تحقیر خواهد کرد

زن ذره ذره از خودش در سفره ها می ریخت

 [یک قاب عکس کهنه در آینده ای بی ریخت]

 زاییدن چشمان یک بچه ته بشقاب

ماهی قرمز توی جیبش می پرد از خواب

در ازدحام دست ها تن گیجه می گیرد

آینده زیر دست و پای تخت می میرد

لبهای مهسا در دهان دیگ می جوشد

زن کفش های تخت را برعکس می پوشد

دست خدا شکل خودآزاری کودک هاست

زن یک اتاق گم شده در مارمولک هاست

از چشم های رگ پریده می پرد رنگش

برخورد دارد تنگ با آینده ی سنگش

هی می نویسد روی شب فردا چه خواهد شد

یک قطره که اندازه ی دریاچه خواهد شد

هر روز وقت زنگ چشمش را کتک می خورد

یک دختر خوشبخت در مهسا پفک می خورد

زن در خودش یک قبر تازه دست و پا می کرد

 هر شب خودش را توی دست درد جا می کرد

تختش پناه تازه ای در بی پناهی هاست

مهسا شبیه سالروز مرگ ماهی هاست

در خانه قبرستان زن تاسیس خواهد شد

زیر پتو چشمان تختش خیس خواهد شد

فردا نماد تلخی از خشم شب زن هاست

دنیا پر از بیهودگی در منطق تن هاست

قرن فلز اندام زن را رنگ خواهد زد

ماهی قرمز توی تنگش زنگ خواهد زد

.